• Letteratura Capracottese

Elegia ob obitum Domini Joannis Dominici Falconi


Il manoscritto originale di Don Agostino Bonanotte.

Clausit Episcopus heu! Falconi lumina morte.

Tuam charis dura fata fuere suis!

Abstulit atra dies, et funere mersit acerbo!

O Capræcoctæ gloria magna, decus!

Si pius, integer, et nulli probitate secundus

vixerit, ætherea scandit ad astra via.

Hoc tumulo ossa jacent, donec fastigia Cœli

conscendent anima, te veniente die!

Nobilis Altamura, tuus dolor ora repressit!

Facundus Præsul mortis ademit iter!

Civis Aquævivæ, terremur imagine mortis

visa; sæva tamen crimina luce geme!...

Sat decet occulto venerari murmore manes,

atque simul colere nomen honore suum.

Sed tantum patriæ Dominus concessit honorem,

non vobis, flenti corpus habere suum.

Et tumulum facite, et tumulo superaddite carmen,

cui dixit. Patria carmina sculpta dedit.

Ipsa sinum rursus lacrymis implevit obortis,

terque, quaterque pia funera duxit ei.

Præsulis æternum an teneat per sæcula nomen?

Ipsa tenebit eum semper in ore suo.

Horibus innumeris aspergitur undique bustam,

ad sacrum unanimes eja venite locum.

Præterea trahimus querulas de pectore voces,

mœstos ed dulces ore ciendo modos:

o Præsul, quoniam fatalia fila recidit

mors infesta tibi, percipe mente sonum:

cum fauste teneas æternæ regna salutis,

invoca confestim supplice voce Deum;

ut diras mittat nostro de pectore curas,

et populis pacis fœdera firma donet;