L'armenuta

Finalmèndë zë n'è iuta la vërnata, la prëmavèra
è già arrëvieàta. Ognùnë së prëpara, addumànë
së lassa Foggia p'arturnà a la mundàgna.
Appuijàtë a na parròcca, appëccuóglië nu
viécchië paŝtrànë, na còppëla, nu 'mbrëllónë e
a tracòlla nu tascapànë chë n'anzé dë panë
tuóŝtë e nirë, tuttë quirë chë m'attòcchë;
puó déndr'a rë taschìnë, nu biéglië sandìnë
dë la Madonna dë Lurìtë.
Finalmèndë sò passàtë quasë nòvë miscë e mó
fëlieàmë alla via dë Capracotta.
Sóttë a ru sòle, sóttë a la luna, sótte a le ŝtéllë
vaië sunnànnë schitta d'arrëvijà a chéla
aldùra. Sènza manghë tuccà lë pëcurèllë
sóttë a 'r viéndë e sóttë alla piòggia, dòpë vindë iuórnë
dë lunghë trattùrë, Madonna mèia fammë arrëvieà
a Capracotta purë chë rë scarpùnë tuttë ruttë e
rë cualzónë scarcìatë. È lòchë chë vuóglië
aspettà la mòrte méia, raccundànnë tuttë quiŝtë
a rë figlië mié e alla conzòrtë.
Pasquale Mosca
Il ritorno
Finalmente se n'è andato l'inverno, la primavera / è già arrivata. Ognuno si prepara, domani / si lascia Foggia per ritornare alla montagna. / Appoggiato ad un bastone, con addosso un / vecchio pastrano, una coppola, un ombrellone ed / a tracolla un tascapane con un po' di pane / tosto e nero, tutto quello che mi spetta; / e poi dentro al taschino un bel santino / della Madonna di Loreto. /Finalmente sono passati quasi nove mesi ed ora / corriamo per la via di Capracotta. / Sotto al sole, sotto alla luna, sotto alle stelle, / sogno solo di arrivare a quella / altura. Senza neanche toccar le pecorelle, / sotto al vento e sotto la pioggia, dopo venti giorni / di lungo tratturo, Madonna mia, fammi arrivare / a Capracotta, anche con le scarpe rotte e / i pantaloni strappati. È là che voglio / aspettare la morte mia, raccontando tutto questo / ai miei figli ed alla consorte.
(trad. di Pasquale Mosca)

